«تو جیب جا میشه؟»: فاصل بزرگ

یکی از دوستان ما تحلیل جالبی در مورد قضیه‌ی حسین فهمیده و اون جمله‌ی امام خمینی داشت. می‌گفت امام خمینی داشته این حرکت رو مسخره می‌کرده. چون «رهبر ما آن طفل سیزده‌ساله‌ای است...» درگیر این پارادوکس بزرگه که طفل سن مشخصی داره و حتی اگه به دوازده‌ساله بشه گفت طفل، به سیزده‌ساله نمی‌شه.

«کار را که کرد؟ آن که تمام کرد!»
محسن کاملاً خلع سلاح شده بود. مَهدی و پدربزرگ زیرچشمی نگاهی به هم کردند و زیرزیرکی خندیدند. مَهدی سریع پا به فرار گذاشت و در قاب در ایستاد. محسن زیر لب گفت: «مگه دستم به‌ت نرسه.»
...

یه رفتار هست که توی خیلی از آدم‌ها پیش میاد؛ زمانش خیلی کوتاهه و فاصله‌های زمانی تکرارش خیلی زیادن. ولی به نظر من این مهم‌ترین رفتاریه که میشه باهاش شخصیت آدم‌ها رو شناخت.
فرض کنید طرف می‌خواد ادای کسی رو در بیاره که داره ادای خشایار مستوفی رو در میاره، یا اصلاً می‌خواد ادای خود خشایار مستوفی رو در بیاره. بعضی وقت‌ها قبل از درآوردن ادا، طرف می‌خواد توضیح کمی هم در مورد کارش بده. اون رفتاری که گفتم، اینه که اون توضیح رو هم به صورت ناخودآگاه با ادای خشایار مستوفی بگه و بعد خودش متوجه این اشتباه بشه. این لحظات باید توی تاریخ زندگی هر نفر ثبت بشن.

مسافرت را برترین راه درمان اسهال یافتم.

تیتانیوم: عامل اصلی گرانی

کفش پابند پابند بندبند بند کفش شماست.

نمی‌دونم چرا، ولی همیشه برای کسانی که سیم‌کارت کد ۳ دارن احترام خاصی قائل بوده‌م.

پرونده‌ی پانزدهم، با محوریت تولید مثل لاکپشت‌های اقیانوس آرام.

اگرچه تمام راه‌های ارتباطی بسته شده، پالپ‌تاک هنوز نفس می‌کشد.

نمی‌دونم... ولی احساس می‌کنم دیگه داری به حماقت من توهین می‌کنی...

از این جماعت خز خیلی عجیبه که هیچ‌کس بکگراند وبلاگش رو اون‌رنگی نکرد.
شاید هم کرد و ما ندیدیم.

زیباترین جمله‌ی زبان فارسی به اعتقاد همه:
سرنوشت را باید از سر نوشت.