عمیقاً درک می‌کنم که تیکه‌ی «دو کلمه هم از مادر عروس» زمان خودش خیلی چیز خدایی بوده.

هذا من فضل ربی.

Sent from my iPad

تیم ما قهرمان می‌شه
خدا می‌دونه که حقشه
به لطف یزدان و بچه‌ها...

به کلمه‌ی «یزدان» هم که لابد دقت نکرده بودید این وسط.

احمد وارد کلاس شد. معلم به او گفت آرام‌آرام بیا پای تخته. [احمد] گفت نمی‌آیم، چرا که درس هفت بسیار بسیار دشوار است.

یه جوک اینترکتیو بود که طرف آخرش می‌پرسید اون حیوون راه‌راهه چی بود، بعد می‌گفتی گورخر و طرف هم یا می‌گفت آفرین بچه‌منگل باریکلا بچه منگل، یا هر جمله‌ی دیگه‌ای که توی ورژن خودش بود.
شاید این اولین خیانتی باشه که به هر کس شده.

درست دوازده سال پیش، همچین روزهایی بود. نمی‌دونم ایرانی‌ها چرا الکی خودشون رو قاطی بحث کرده بودن و ناله و فغان سر داده بودن به خاطر نزدیک شدن سال دو هزار. اکثر خواننده‌های لس‌آنجلسی هم یه تزی داده بودن در این زمینه. هنوز شاخص‌ترین چیزی که توی ذهنم مونده، مال لیلا فروهره:
سال دو هزاره
غصه بی‌شماره

نمی‌دونم اشتباه می‌کنم یا نه ولی تا جایی که یادم میاد، کل ریاضی اول دبستان در مورد این بود که دست راست کدومه و چپ کدوم.

به نظرم این‌که چند تا داداش با هم وارد یه رشته‌ی ورزشی بشن و دسته‌جمعی بترکونن دیگه خیلی خز شده.

بابا برقی در اوج خداحافظی کرد و اسمش جاودانه شد. آقای ایمنی روزبه‌روز داره سطح خودش رو مياره پایین‌تر.

به نظر من یکی از حساس‌ترین دوره‌های تاریخ ایران، وقتی بوده که توی مغازه‌ها پول برره‌ای می‌فروخته‌ن. باید ببینیم اون موقع چه اتفاقی افتاده بوده که مردم حاضر بودن دسته دسته پول رایج کشور رو بدن و در ازاش پول برره‌ای بگیرن.

بادنجان
باقلا
دیرک
تشک

هند پنارت هم هست که البته ربطی به بقیه نداره.

امروز سی ثانیه صبر کردم ببینم چی می‌شه. شانسم خانواده و سرگرمی بود.